De Oordopjesmoord
De Zaak
Nieuws
In de Media
Achtergronden
Bestellen
Chronologie
Wie is wie
De Feiten
De Zaak

De Zaak

De Oordopjesmoord is  een waargebeurde crime story vol intriges, bizarre ontwikkelingen en verbijsterende feiten. Een vertelling over één van de meest ophefmakende moordzaken in Nederland en vooral in België waar na de zaak Dutroux en de laffe moord op veekeurder Karel van Noppen de afslachting van Ran Biemans qua media-aandacht  op een stevige derde plaats komt. Nagenoeg alle Belgische zenders en het merendeel van de dagbladen deden dagelijks verslag en onze zuiderburen volgden de twee assisenprocessen als gieren een toekomstig kadaver. Ook in Nederland werd de moord op Ran Biemans sterk gemediatiseerd. Niet in de laatste plaats vanwege de vier uitgebreide uitzendingen van Peter de Vries en de vele bijdragen van SBS6, RTL4, Omroep Brabant TV en het NOS Journaal. Ook de landelijke en regionale dagbladen, weekbladen als Panorama, Nieuwe Revu en Actueel publiceerden veelvuldig over een moordzaak waarin de werkelijkheid meer bizar bleek dan de meest idiote fantasie.

Een moord die in België plaatsvond, in Meerle, nauwelijks twee kilometer over de grens met louter Nederlandse hoofdrolspelers. Belabberd onderzocht in België en ook nog eens aldaar berecht via een middeleeuws assisen-potpourri. Dat kon niet goed gaan en dat ging ook niet goed. Tal van rechtshulpverzoeken tussen de Belgen en ons land strandden in juridisch en ambtelijk drijfzand en wat overbleef was een wirwar aan losse eindjes. Ikzelf was niet afhankelijk van rechtshulpverzoeken en rechercheerde er lustig op los. Vooral op de talloze losse eindjes.

Het idee daarbij was om de ultieme crime story te schrijven maar stilaan kwam ik tot de schokkende constatering meer bezig te zijn met het  oplossen van een moord dan met het schrijven van een boek alleen. En dat kon ook niet anders. Immers, het onderzoeksteam der Belgische speurders stapelde blunder op miskleun en tal van gillende zaken werden gelaten voor wat ze waren. Ik schrok van mezelf toen ik besefte dat ik in mijn eigen vertelling werd meegezogen en in bloedgevaarlijke situaties terecht kwam. In de onderwereld van Amsterdam, die van Antwerpen en in een kluwen van profiteurs, zieke geesten, leugenaars, psychopaten, bedriegers, afpersers, pure gekken, niets ontziende huurdoders, keihard liegende CIE-infiltranten, doorgesnoven imbecielen  en 24 karaats kandidaten voor het Pieter Baan Centrum. En witteboordencriminelen, godvergeten foute accountants, opgeblazen sportscholen bevolkende Michelinmannetjes, zakelijke sukkels, arrogante nitwits en rillerige angsthazen bij wie bij de eerste beste toenadering de luiken dicht gingen.

Ran Biemans werd geslagen, gefolterd en uiteindelijk bruut de keel doorgesneden. Bijna ritueel geslacht. Waarom al dit geweld als het slechts ging om een afrekening. Om geld of om vergelding. Maar niet alleen de moord op zich was bizar. Ook al hetgeen deze moordzaak aankleefde is nimmer door enig soap overtroffen. Ran’s vrouw Els Leemans, die 25 jaar toucheerde voor de moord, was al binnen drie maanden na de Ran's dood zwanger van Wilko Ites met wie ze al stevig van bil ging nog voor Ran het tijdige met eeuwige verwisselde. Het glasharde liegen over die relatie was de aanleiding voor de Belgische justitie om Els in maart 2000, bijna twee jaar na de moord, van de straat te plukken. Meer dan vier jaar zat ze in voorarrest waaruit ze in 2004 werd ontslagen toen ze als donderslag bij heldere hemel Wilko Ites, haar partner en de vader van haar zoon Beau als moordenaar aanwees. Hij zou haar al in 1999 de moord hebben opgebiecht maar evenwel had ons Elsje volle bak sex met Wilko in de intieme spelonken van de Antwerpse gevangenis. Ze had Wilko als haar echtgenoot laten noteren op de bezoekerslijst en kon zodoende gebruikmaken van het peeskamertje.  Een BZT-tje heet dat in gevangeniskringen: Bezoek Zonder Toezicht. Zijn er vrouwen die het klaarspelen om geslachtgemeenschap te hebben met de moordenaar van hun afgeslachte man, zo vroeg vriend en vijand zich af. Het maakte niet alleen Els superverdacht maar ook Wilko die in dezelfde periode ook nog eens de ene na de andere valse verklaring liet fabriceren om Els vrij te krijgen. Peter R. de Vries stonk er aanvankelijk in maar sloeg hard terug in een uitzending in het voorjaar van 2004. Het demasqué van Wilko was zo ongeveer een feit en het was ook de uitzending van De Vries die de ogen van de Belgische justitie openden. Wilko werd door een full equiped arrestatieteam in zijn sportschool in Zevenbergen opgepakt nadat het Nederlandse OM een uitleveringsverzoek van Belgie had ingewilligd.

Het bizarre van De Oordopjesmoord is dat er evenveel belastende als ontlastende bewijzen zijn aan te voeren voor Els’ schuld of onschuld. En daarom was het dat Els met de kleinst mogelijke meerderheid van 7 tegen 5 juryrechterlijk werd veroordeeld. De beroepsrechters moesten de knoop doorhakken. Zij sloten zich aan hij de krappe meerderheid van slechts een jurylid. Zegge en schrijven een Belg velde het oordeel over Els en daarmee ook over een miljoenenerfenis die nu niet bij Els terecht zou komen omdat je in Belgie nou eenmaal onwaardig bent om te erven in het geval je je man molt of laat mollen. Rare jongens die Belgen. Maar, allez, 't is in Nederland niet veel anders. Wilko werd vrijgesproken. Wilko, die bijna twee jaar in voorhechtenis had  gezeten, kon als een vrij man de assisenzaal verlaten. En dat is meer dan opmerkelijk, zo wezen de feiten uit.

De tweelingbroers Driesen, eigenaars van de Bredase sportschool Megasport, waar Ites kind aan huis is, worden beiden door Ron N. , ook niet geheel onbekend bij Wilko, in de villa van een van de broers standrechterlijk geexecuteerd.  Nog steeds wordt de hand van Endstra en/of Willem Holleder hierin gezien. Een oudere dame, moeder van een vriend van Wilko, sterft de dag nadat Wilko een belangrijke som geld op haar rekening had gestort. Peter Van Overvest, de beste vriend van Wilko in het sportschoolcircuit brengt zijn partner om en Tinka van Rooij, ex-liefje van de bij het corps in ongenade gevallen marechaussee en werkneemster in zijn sportschool wordt gruwelijk vermoord teruggevonden. In geen van de strafdossiers rond deze doden wordt Wilko Ites beschuldigd. Maar een gelukkige keuze van vrienden heeft hij duidelijk niet. ‘Waar Wilko komt hangt de geur van lijken’ schreef een dagblad al eens eerder. Om nog maar te zwijgen over de betrokkenheid bij een bomaanslag op een Bredase garagist, waarbij de Mercedes van Els Leemans is gezien. Wilko had deze auto uitgeleend aan  zijn Amsterdamse 'vriend' Goran S. zo verklaarde hij later. Goran zou in dit dossier nog veelvuldig opduiken, garagist Jan van Dooren niet, die is nadien nooit meer gezien. Wilko's contacten met tal van Belgische en Nederlandse topcriminelen, de mislukte aanslag op zijn moeder, de sporttas vol met negenmillimeter kogels die Tinka van Rooij voor hem in een sporttas bewaarde en nog een trits aan even griezelige als tricky (wapen)feiten maakten Wilko in de ogen van de Belgische jury niet bepaald tot het archetype van de ideale schoonzoon. Integendeel, in dit dossier is Wilko zo verdacht als een pyromaan in een hooiberg. Hij heeft in ieder geval alle schijn tegen ook al zou later blijken dat er in de meeste gevallen aantoonbaar sprake was van stom toeval.

Het napluizen van de vele losse eindjes zou wat dat aangaat veel helder maken want op Wilko is nauwelijks gerechercheerd. Dat kon ook niet omdat hij tot in de top van justitie – tot aan de minister – volledig werden afgedekt en beschermd. Een wethouder van de vijfde stad van Nederland en voormalig Tweede Kamerlid voor de VVD vluchtte nadat hij een duik nam in de Ites-files  en als gevolg daarvan door de CIE heftig werd geïntimideerd en bedreigd.  Evenwel was er tegen Wilko geen gram aan technisch bewijs als het gaat om de moord op Ran, zoals daar feitelijk ook in het geval van Els geen sprake van was.

De vraag is nu welk aandeel Els Leemans in de ogen van de jury dan wel gehad heeft op de moord op haar man. Want één ding staat vast: zelf heeft ze het niet gedaan. Daar is voor en tegenstander het over eens. Het is daarom een enge gedachte dat er minstens één moordenaar vrij rond loopt, of dat nu Wilko is, tegen wie dus absoluut onvoldoende bewijzen werden gevonden, of iemand anders. Op pinkstermaandag 1998 vond Els haar man in zijn slaapkamer in hun tijdelijke flat in Meerle bij Hoogstraten met de keel doorgesneden, naast het bed in een plas van bloed. Zelf lag ze vastgetapet op het bed en heeft ze altijd volgehouden dat ze verdoofd was en niets gezien, gevoeld of gehoord heeft. Els droeg oordopjes. De jury heeft haar niet geloofd. Rekenkundig bijna de helft van de juryleden achtten Els onschuldig maar volgens 7 van de 12 gezworenen zou zij minstens meer weten over de moord en mogelijk zelf de opdrachtgeefster zijn. Het motief zou het fortuin van de goed boerende zakenman zijn, dat geschat wordt op een slordige vijf miljoen euro. De openbaar aanklager sprak van een ‘uitgestelde roofmoord’ omdat het effectueren van de buit pas later zou kunnen plaatsvinden. Een vreemde redenering want het was Els zelf geweest die enkele maanden voor de dood van Ran instemde met een testament dat niet bepaald gunstig was voor haar positie in het geval Ran zou komen te overlijden. Met de zwarte poen, via een stichting naar Liechtensteins recht  gestald in Zwitserland, ja daar kon ze wel wat mee, maar ook aan dat geld zou ze niet eenvoudig kunnen geraken. De witte centen al helemaal niet, die zouden een-op-een aangewend worden voor het voortbestaan van het bedrijf en het afzekeren van de werkgelegenheid van de Biemans-medewerkers. Zo sociaal was Ran ook wel weer en Els had daar allemaal mee ingestemd. Volgens hen die in Els' onschuld geloofden zonder dwang, dwaling, bedrog of een pistool op haar voorhoofd en dus was de stelling van de openbaar aanklager Verhelst een redelijk onzinnige en bleef dit aspect zelfs venijnig door het hele proces heen zeuren. Voor Els met dramatische gevolgen.

De oordopjesmoord is een soap tot de macht 28.

Ran Biemans gaat vreemd dat ie scheel ziet maar verbiedt Els datzelfde te doen. Els gaat kort na de moord samenwonen met de man die ze vijf jaar later als moordenaar aanwijst . Dit op aangeven van haar advocaat Pol Vandemeulebroucke (foto), een soort van Belgische Moszkowicz, een flamboyante strafpleiter en minstens zo ‘maffiamaatje’ als onze Bram. Pol legt zijn functie als Els’ advocaat neer als ie - naar eigen zeggen - smoorverliefd op haar wordt en bij haar intrekt. Minstens drie relaties - gelijktijdig - verslijt Pol in de periode dat Els vast zit en zelfs in de periode tussen 2004 en de start van het proces in november 2006 waarin de tortelduifjes  samenleven in Ran's villa in Meer-Hoogstraten, doet Pol het met de nodige Belgische schonen. Is het Pol te doen om het zelfde als hetgeen Wilko werd verweten? Het kind van Els en Wilko, de dan 5 jarige Beau, is voor zijn arrestatie somtijds bij Wilko die ‘m na een weekendje weer aflevert bij Pol, de man die vast van plan was zijn rivaal Wilko voor 25 jaar in het kot te flikkeren. Het kan verkeren. Wilko, en niet hij alleen, beweert nu dat het de nieuwe vlam van Els is die het scenario van zijn schuld post factum heeft geschreven. Haar veroordeling is in feite ook die van  Polleke, zo stelt Ites

Teveel prijsgegeven? Ach, deze samenvatting  is slechts een fractie van al het bizarre in en rond de moord op Ran Biemans.

Ik zocht en vond de door helemaal niemand vermoedde parallellen en verwevenheid tussen de moord op Ran en die op Tinka van Rooij. En dat maakt 'De Oordopjesmoord'  dubbel zo interessant. De zoektocht naar de feiten in de moord op Ran Biemans leverde - tussen de bedrijven door - op dat de moord op Tinka nu werkelijk werd opgelost. Ook al dacht een ieder dat met de veroordeling van Arno Norbart (18 jaar), Angelo de Been (15 jaar), Jack Bogaarts (12 jaar) en de laatstelijk in 2008 veroordeelde Betty Bogaarts (6 jaar) de moordenaars nu allen vastzaten. Iets wat Tinka's vader Cees van Rooij - tegen beter weten  in - de rest van Nederland wilde doen geloven. Mooi niet dus. De geanonimiseerde onthulling van de echte moordenaars en de ware toedracht rond de moord voegen  briljante accenten toe aan een toch al gillende crime story: De Oordopjesmoord

Ik ben er trots op dat in De Oordopjesmoord twee moorden worden opgelost terwijl ik het vooraf als utopisch inschatte om alleen al in de zaak Biemans ook maar een spat van bewijs boven tafel te krijgen. Het liep anders. Een onderzoek dat zes jaar duurde en tal van teleurstellingen opleverde vanwege  het steeds maar weer nalopen van een gros aan dwaalsporen kwam begin 2009 in een beslissende fase. Toch duurde het nog meer dan een jaar om de harde feiten onweerlegbaar te documenteren en deze notarieel te laten registreren.

Lees, verbaas, gruw, lach en huiver. In de Oordopjesmoord is de werkelijkheid meer bizar dan de meest idiote fantasie. 

J. Hans Mauritz





De OordopjesmoordDe ZaakNieuwsIn de MediaAchtergrondenBestellen